Περπατώντας, πατώντας, θυμώνοντας 21 Ιουνίου 2016 Γράφει η ΑΘΗΝΑ ΒΟΛΤΕΑ __ Αθλητικός τύπος σίγουρα δεν είμαι. Το περπάτημα όμως είναι «εκ των ων ουκ άνευ» στη ζωή μου, και το ελάχιστο που μπορώ να προσφέρω στη φυσική μου κατάσταση. Κατά τη διάρκεια της περιδιάβασής μου στον καθαρό αέρα είναι σημαντικό να σκοντάφτω σε όμορφες εικόνες, δεμένες με ευχάριστους ήχους που θα με παροτρύνουν στο εγχείρημά μου καθιστώντας το, εκτός από ωφέλιμο και ευχάριστο. Ξεκινώ συνήθως ευδιάθετη, με τη φιλοδοξία να καταφέρω μια αξιοπρεπή απόσταση κάθε φορά. Στα πρώτα 50 – 100 μέτρα σκοντάφτω σε ακαθαρσίες σκύλου. Πιο πέρα ξανά, και ξανά Προσπαθώ να τιθασεύσω συναισθήματα όπως θυμό…, εκφράσεις που παραπέμπουν σε καταγώγια και πεζοδρόμιο ↯?↯ … επιφωνήματα , και … ερωτήματα που εμφανίζονται αστραπιαία και με κάνουν να αισθανθώ άβολα. Προσπαθώντας να κατανοήσω τη συμπεριφορά των συμπολιτών μου, εστιάζω περισσότ...
Προσεγγίζοντας την πολιτική/ κοινωνική καθημερινότητα