Αθηνά Βολτέα

Θεατρικά επακόλουθα Παρακολούθησα πριν λίγο καιρό μια θεατρική παράσταση στο Δημοτικό θέατρο Χρυσούπολης. Μια παράσταση που ανέβηκε με τη σύμπραξη του Γυμνασίου και του Λυκείου της συγκεκριμένης κωμόπολης. Το έργο δεν ήταν κανενός επώνυμου θεατρικού συγγραφέα. Ήταν ένα υβριδικό κείμενο   κωμωδία- παρωδία της Οδύσσειας γραμμένο από έναν καθηγητή του σχολείου. Τρείς καθηγήτριες   ανέλαβαν τις πρόβες, μια μητέρα όλα τα υπέροχα   σκηνικά και κουστούμια της παράστασης και κάποιοι άλλοι εξωσχολικοί που έδωσαν τη δική τους   πινελιά βοήθειας για να ολοκληρωθεί αυτό το εγχείρημα. Το ανέβασμα θεατρικών παραστάσεων από μαθητές δεν είναι ασυνήθιστη δράση τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια στα σχολεία. Η θεατρική παιδεία   πασχίζει δειλά δειλά, χρόνια τώρα, να αποδείξει την αξία και τη βαρύτητά της ως μέσο εμψύχωσης και ενδυνάμωσης της σχολικής διαδικασίας και του ίδιου του εφήβου. Πολλές σχολικές παραστάσεις μάλιστα ξεπερνούν τον ερασιτεχνισμό, ασχολούνται με έργα αναγνωρι...

  Παρεξηγημένες/ παρερμηνευμένες ευαισθησίες    Η αγάπη προς τα ζώα ήταν και είναι αναμφίβολα δείγμα ανθρώπινης ευαισθησίας και πολιτισμού. Η σχέση του ανθρώπου με τα ζώα υπήρξε ιδιαίτερη από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Πρώτη μαρτυρία για τα ζώα και τη σχέση τους με τον άνθρωπο εμφανίζεται στον Όμηρο. Και είναι αυτή του Οδυσσέα με τον σκύλο του τον Άργο. Όμως, όπως όλα τα   νομίσματα έχουν δύο όψεις έτσι και όλα τα θέματα έχουν τουλάχιστον δύο ερμηνείες και δύο πρακτικές (ή πιο σωστά έχουν πολλές ερμηνείες που ταλαντώνονται μεταξύ δύο εκ διαμέτρου αντίθετων ερμηνειών). Θα τολμήσω εδώ   λοιπόν να εκφράσω κάποιους προβληματισμούς σε σχέση με την αντίληψη   ορισμένων πάνω στο θέμα της ζωοφιλίας. Αναφέρομαι κυρίως στη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων απέναντι στους τετράποδους φίλους. Παρατηρώ πως μια συνηθισμένη έκφραση ευαισθησίας και μέριμνας για αυτά τα πλάσματα είναι η παροχή τροφής, το τάισμά τους σε συγκεκριμένες θέσεις στην εκάστοτε γειτονιά ...

  Βιωματικό εργαστήριο για ένα αναμμένο τσιγάρο Κυριακή πρωί με χαλαρή διάθεση ξεκινάμε για ένα ακόμη καλοκαιρινό μπάνιο. Περνώντας από το δρόμο της ΜΟΜΑ, μιας περιοχής που εμφανίζει την τυπική εικόνα     μεσογειακής   μακίας με   σκληρόφυλλους θάμνους ( πουρνάρια κλπ) , βλέπουμε από προπορευόμενο αυτοκίνητο να ξεπροβάλλει ένα χέρι και να   πετάει έξω   αναμμένο τσιγάρο. Προφανώς η σχετικά ώριμη οδηγός με το περιποιημένο δωδεκάποντο μανικιούρ και   τη νεαρή συνοδηγό δεν ήθελε να λερώσει το σταχτοδοχείο του αυτοκινήτου της. Ήταν η μόνη «λογική» εξήγηση που μπορούσα βιαστικά να δώσω   σε αυτή την παράλογα ανεύθυνη στάση.      Μετά από τόσες πυρκαγιές…, τόσες   ζωές που χάθηκαν…. και τόσες περιουσίες … μένει άφωνος κανείς   από την έλλειψη μηχανισμού σύνδεσης του μυαλού   με τα γεγονότα που μας περιβάλλουν. Επιμένοντας   όμως στην   προσπάθεια εξεύρεσης ερμηνειών για αυτήν τη συμπεριφορά οδηγούμαι στ...